W n8n jest kilkaset integracji. W praktyce Twój workflow w 80% składa się z sześciu nodów. Warto znać je dobrze, zanim zaczniesz szukać dedykowanej integracji.
Edit Fields (Set) — kształtuje dane. Zmiana nazw pól, rzutowanie typów, wartości domyślne, wycięcie śmieci przed wysłaniem do API. Opcja „Keep Only Set" przepuszcza dalej wyłącznie to, co zdefiniowałeś — bardzo dobra higiena. Dwa tryby: Manual Mapping (wizualny) i JSON Output (dla zagnieżdżonych struktur).
IF / Switch — rozgałęzienia. IF przy dwóch wyjściach (prawda/fałsz), Switch przy wielu ścieżkach. Zasada: jeśli piszesz zagnieżdżone IF-y, to znak, że potrzebujesz Switcha.
HTTP Request — dostęp do wszystkiego, czego nie ma jako gotowa integracja. Jeśli usługa ma API, masz do niej node. Brak dedykowanej integracji nie jest blokerem.
Code — JavaScript lub Python tam, gdzie interfejs przeszkadza: pętle po tablicach, regex, walidacja, złożona logika. Uwaga na dwa tryby: „Run Once for All Items" (dostajesz całą listę) i „Run Once for Each Item" (jeden item na raz). Wybór trybu zmienia całą logikę kodu.
Merge — łączy dwie gałęzie workflow. Append (jedno pod drugim), Combine (po kluczu — odpowiednik JOIN-a), Choose Branch. Do zestawiania danych z dwóch systemów.
Loop Over Items (Split in Batches) — pętla wtedy, gdy jest naprawdę potrzebna. Głównie do limitów API: batch po 5, Wait pomiędzy iteracjami, dopiero wyjście „done" idzie dalej.